Aeracja rurkowa trawnika

Czym różni się aeracja rurkowa od nakłuwania?

Aeracja rurkowa (wgłębna, otworowa) polega na wycinaniu i wyjmowaniu z gleby korków ziemi pustymi tulejami. W darni powstają tysiące otworów, a wokół każdego z nich gleba ma wreszcie przestrzeń, żeby się rozluźnić. Powietrze, woda i nawóz docierają wprost do strefy korzeniowej, a korzenie schodzą głębiej.

Pełny kolec nie usuwa ziemi: rozsuwa ją na boki i na zbitym podłożu może zagęszczać ścianki otworu. Puste tuleje wyjmują korki, zostawiając miejsce dla powietrza i wody. Dobór zabiegu zależy jednak od gleby; na lekkim, przepuszczalnym podłożu aeracja rurkowa może być zbędna.

Aerację rozważamy, gdy:

• — gleba jest twarda jak beton — szpilka lub śrubokręt wchodzi z trudem,
• — po deszczu stoją kałuże, a w suszę trawnik natychmiast żółknie,
• — trawnik leży na glinie nowego osiedla (pisaliśmy o tym: trawnik na glinie),
• — murawa jest intensywnie deptana — dzieci, pies, ścieżki.

Jak pracujemy?

Aerator Weibang wycina korki na głębokość do ok. 8 cm w regularnej siatce. Wyciągnięte korki wygrabiamy i zabieramy (albo — na życzenie — rozdrabniamy i zostawiamy jako naturalny topdressing, jeśli gleba jest dobrej jakości). Otwory po korkach to gotowe kanały: właśnie dlatego bezpośrednio po aeracji najlepiej działa piaskowanie, które trwale poprawia strukturę cięższych gleb, oraz dosiew.

Terminy: wiosna (kwiecień–maj) i wczesna jesień (wrzesień–początek października) — gleba jest wtedy wilgotna, a trawa w pełni wzrostu. Zabieg zwykle łączymy z wertykulacją w ramach kompletu, bo usunięcie filcu przed aeracją znacząco poprawia jej efekt.

Ile to daje? Na trawnikach ze zdiagnozowanym zagęszczeniem (mierzymy je penetrometrem podczas audytu) różnica w chłonności wody i kondycji trawy jest widoczna już w pierwszym sezonie — mniej stojącej wody, głębsze korzenie, lepsza odporność na suszę.